دسته‌ها
روزنوشته

خوراک فکری – نظر ریچارد مولر راجع به هدف زندگی

این‌که «چرا زندگی می‌کنم» چیزی نیست که به آسونی فراموش بشه و خیلی وقتا باعث چالش‌های دیگه‌ای می‌شه. گاهی وقتا هم به نظر میاد این مساله بازیچه‌ی دست ذهن تنبلم شده برای این‌که به کارام نرسم.

یه سوال توی کوئرا راجع به همین مساله هست با این عنوان که «هدف زندگی چیه؟» و آدمای زیادی هم بهش جواب دادن. امروز متوجه شدم که ریچارد مولر که فیزیکدان مورد علاقه‌ی من و مهدیه و نظرات جالبی خارج از حوزه‌ی فیزیک هم داره به این سوال جواب داده.

مولر جواب این سوال رو نداده و به موضوع دیگه‌ای پرداخته: چرا ما به دنبال هدف زندگی می‌گردیم؟

مثالی از یکی از دانشجوهاش زده که چنین سوالی داشته و مولر بهش پیشنهاد کرده هفته‌ای یک شب بره توی یکی از مراکزی که به فقرا کمک می‌کنن فعالیت کنه. این‌جوری اون دانشجو به جواب سوالش نرسیده، ولی دیگه اون سوال براش آزاردهنده نبوده.

قبلن هم گفتم که به نظرم هدف زندگی یه مساله‌ی مقاومه و این‌جوری نیست که بعد از مدتی فکر کردن یه چراغ بالای سر آدم روشن شه و تا آخر عمرش هم روشن بمونه و دیگه نیاز نداشته باشه بهش فکر کنه. این نظر ریچارد مولر هم می‌تونه خوراک فکری خوبی در این مورد باشه. شاید واقعن مساله این نیست که هدف زندگی‌مون چیه. مساله اینه که چرا دنبالشیم؟

دوست دارم نظرات‌تون راجع به این بحث رو بدونم. کامنت بذارید 😀

دسته‌ها
روزنوشته

چرا و چجوری کتاب می‌خونم

امروز یکی از دوستام پرسید که واقعن به تعداد آپدیت‌هایی که توی گودریدز می‌ذارم کتاب می‌خونم؟ جوابم اینه که آره. و سوال دوستم بهانه‌ی خوبیه که بگم چرا و چجوری کتاب می‌خونم.

من در شرایط فعلیم یک‌سری سوال و یک‌سری دغدغه دارم و یک‌سری مبحث برام جذابه. بر اساس اینا کتابی که می‌خوام بخونم رو انتخاب می‌کنم و شروع می‌کنم به خوندنش. وسواس زیادی روی فهمیدن همه‌ی حرف‌هایی که زده به خرج نمی‌دم و بیشتر تلاش می‌کنم جواب سوالام رو از توش پیدا کنم و اگه نکته‌ی جالبی توش دیدم هم هایلایتش می‌کنم. برای همین هم هست که معمولن کتاب‌ها رو سریع می‌خونم و می‌رم سراغ کتاب بعدی و بر اساس چیزهایی که از کتاب یادم بمونه ممکنه بعدن دوباره سراغ‌شون برم.


در مورد رمان‌ها هم مساله تقریبن مشابهه. رمان‌ها معمولن هم در غالب داستان یک‌سری حرف برای گفتن دارن و بخشی از جذابیت‌شون برای من حرف‌هاییه که می‌خوان بزنن (مثل ابله که قبلن در موردش نوشتم). بخش دیگه‌ش هم شکلیه که داستان توش جلو می‌ره و این هم می‌تونه جذاب باشه برام. ولی مدتیه که با کتابی که به شکل به‌یادموندنی از داستانش لذت ببرم روبرو نشدم. فکر می‌کنم آخرین کتابی که خوندم (و داستانش جالب بود ولی حرفی برای گفتن نداشت) ما دروغگو بودیم بود که تقریبن پارسال خوندمش.

دسته‌ها
روزنوشته

Black Mirror و استفاده‌ی نادرست از تکنولوژی

دیروز توییت علیرضا شیرازی راجع به سریال Black Mirror رو دیدم و دانلودش کردم و امروز فرصت شد ببینمش.

فصل اول (که سه قسمت بود) رو دیدم. هر قسمت سریال داستان مجزایی داره که حداقل توی فصل اول هم هیچ ارتباطی بین‌شون نبود (و از توییت‌های بعدی علیرضا شیرازی حدس می‌زنم بقیه‌ی فصل‌های سریال هم همین‌طوری باشن) موضوع کلی سریال نقش تکنولوژی توی زندگی روزمره ما و نسل‌های بعدی ماست.

از اواسط قسمت سوم مشکلی که توی ذهنم با سریال پیدا کردم اینه که سریال داره صرفن بخش سیاه تکنولوژی‌ها رو نشون می‌ده. اون چیزی هم که نشون می‌ده مشخصن حاصل سو استفاده‌ی خود آدم‌ها از تکنولوژیه.

در صورتی که به عنوان بیننده‌ی سریال (و یا بیننده‌ی یه فیلم یا خواننده‌ی یه کتاب و هر بسته‌ی توصیفی‌ای که از دنیا در اختیارم قرار می‌گیره) انتظار دارم همه‌ی جوانب رو توش ببینم. نه این‌که در تمام داستان به جنبه‌ی خاصی از دنیا (در این مورد جنبه‌ی منفیش) پرداخته بشه.

به ذهنم رسید که شاید هدف نویسندگان سریال هشدار برای جلوگیزی از عدم سو استفاده ما از تکنولوژی باشه نه بیان این‌که تکنولوژی بده و ترسوندن آدم‌ها از اون.

در حین نوشتن در مورد هوش مصنوعی هم ایده‌ای به ذهنم رسید با این مضمون که آیا اگر ما هم عمر نامحدود داشتیم باز هم با گونه‌ها و موجودات دیگه این‌قدر بدرفتاری می‌کردیم که حالا از انقلاب هوش مصنوعی بر علیه خودمون می‌ترسیم (در صورتی که می‌شه فرض کرد موجودات متفکری که اون‌جا به وجود میان عمر نامحدود دارن و می‌تونن تصمیم‌گیری‌هایی انجام بدن که در بلند مدت به سودشون باشه و نه این‌که سود کوتاه‌مدت داشته باشه) (البته ترس‌مون منابع دیگه‌ای جز «یاد گرفتن بدرفتاری ما توسط روبات‌ها از خودمون» داشته باشه ولی فعلن به موارد دیگه کاری ندارم)؟

و از یه نگاه دیگه، از انقلاب انسان‌ها بر علیه انسان‌ها می‌ترسیم. توضیحات پوریا ناظمی در مورد فیلم Ex Machina رو ببینید یا بخونید البته من فیلم رو دیدم و تو یه مرور سریع به نظرم رسید توی ویدیوی آپارات حرف‌ها مبسوط‌تر بیان می‌شه)


خطر لوث شدن


در مورد قسمت اول و سوم معتقدم ما اختیار جلوگیری از اتفاق افتادن‌شون رو به صورت مستقیم داریم. در مورد قسمت سوم می‌شه با وسواس مبارزه کرد یا درمانش کرد. در مورد هر دو قسمت می‌شه مسائل رو به شکل بهتری مدیریت کرد.

در مورد قسمت دوم هم به نظرم قبل از این‌که کار به اون نقطه برسه (و با توجه به توصیف سریال، حدس می‌زنم اون آدم‌ها که هر روز صبح از خواب پا می‌شدن و تا شب به پا زدن روی دوچرخه‌ی ثابت و تولید برق مشغول بودن راه خروجی از اون شرایط نداشتن. و نمی‌دونم چرا انرژی‌های جایگزین به ذهن نویسندگان سریال نرسیده بود. شاید ۲۰۱۱ هنوز خیلی باب نبوده…) آدم‌هایی بودن که حق انتخاب داشتن تا از رسیدن به اون نقطه جلوگیری بشه و باز هم انتخاب کردند که از تکنولوژی سو استفاده کنند.

دسته‌ها
روزنوشته

در مورد ابله

برای دومین بار ابله داستایوفسکی رو خوندم. این بار با ترجمه‌ای بسیار بهتر از دفعه‌ی اول که ترجمه‌ی مشفق همدانی بود. توی کتاب‌خونه‌ی مامان پیداش کردم و ترجمه‌ای اون‌قدر بسیار نچسب داشت که خیلی طول کشید تا بتونم تا آخر کتاب برم.

این دفعه ترجمه‌ی سروش حبیبی رو خوندم و ترجمه‌ی خیلی روانی داشت که باعث می‌شد آدم بیشتر بتونه با جزئیات داستان درگیر بشه (در مقایسه با وقتی که نچسبی ترجمه آدم رو اذیت می‌کنه یا حادتر از اون برای آدمی مثل من که اشتباهات املایی، نگارشی و ترجمه‌ای گاهی توجهم رو به خودشون جلب می‌کنن و آزاردهنده می‌شن). و به نظرم اگه فقط ترجمه‌ی مشفق همدانی در دسترسه نخوندن کتاب خیلی بهتر از خوندنشه.

توی توضیحاتی که مترجم در انتهای کتاب از کانستاتین ماچولسکی نقل کرده ابله رو یکی دیگه از تلاش‌های داستایوفسکی برای متوجه کردن آدم‌ها از پلید شدن دنیا به واسطه‌ی از دست دادن ایمان معرفی کرده (این برداشت من از نقده و خلاصه‌ی ۳۰ صفحه‌ایه که توی کتاب اومده بود. منطقن نقص‌هایی داره) و توصیفاتش توی نقد با روندی که از داستان خوندم خوانایی داره.

با توجه به این‌که کتاب به اندازه‌ی کارهای موراکامی برام جذاب نبود و بعد از خوندن این نقدها، به ذهنم رسید که من توی داستان‌ها دنبال چیزهای دیگه‌ایم و دغدغه‌های دیگه‌ای رو دنبال می‌کنم و به خاطر همین نامنطبق بودن خواسته‌های من با روند و فلسفه‌ی داستانه که این رمان (و رمان‌های محاکمه و مسخ کافکا) برام اون‌قدر جذاب نبودن.

البته هنوز هم نمی‌دونم چرا از موراکامی خیلی خوشم میاد. شاید به خاطر لذت مازوخیستی باشه که دردها و رنج‌های موراکامی توصیف‌شون می‌کنه. شایدم فراتر از اون باشه و چیزهایی مشابه اون دردها رو رنج‌ها رو در واقعیت یا خیال تجربه کردم و برای همین دیدن واکنش‌های شخصیت‌های داستان در برابر اون‌ها برام لذت‌بخشه.

دسته‌ها
روزنوشته

درست کردن نقشه‌ی رنگی فیلم‌ها به کمک ffmpeg و imagemagick

می‌خوام با کمک گرفتن از دو تا ابزار معروف و آزاد ffmpeg و imagemagick توی bash on winodwsم، نقشه‌ی رنگی فیلم‌هایی که دوست دارم رو درست کنم. به این معنی که عکس حاصل کنار هم گذاشتن رنگ غالب هر فریم فیلم رو به دست بیارم.

اول از همه با کمک ffmpeg فیلم رو به تعدادی عکس تبدیل می‌کنیم:

ffmpeg -i Interstellar\ \(2014\).mp4 -r 1/5 image/$filename%03d.bmp

معنی سویچ -r که اختصار rateـه اینه که از هر ثانیه از فیلم، چندتا عکس می‌خوام استخراج کنم. مثلن این‌جا از فیلم interstellar می‌خوام از هر ۵ ثانیه‌ش یه عکس به من بده. مدت زمانی که طول می‌کشه به طول فیلم و تعداد فریم‌ها و الگوریتم فشرده‌سازیش بستگی داره ( مثلن برای اینتراستلار حدود نیم ساعت طول کشید)

بعد از اون، عکس‌هایی که تولید کردیم رو به imagemagick می‌دیم تا ازشون برامون یه عکس به ارتفاع یک پیکسل بسازه: رنگ غالب هر فریم رو برداره و اون‌ها رو کنار هم بذاره.

convert image/*.bmp -scale 1x1\! +append dominant.png

حالا ارتفاع عکس‌مون رو ۶۰۰ برابر می‌کنیم.

convert dominant.png -geometry x600! dominant2.png

خروجی این فرآیند برای اینتراستلار این‌شکلیه:

و برای اولین قسمت سریال Black Books:

لالالند:

این نوشته رو با عکس‌های جدید که درست می‌کنم آپدیت می‌کنم 🙂

دسته‌ها
روزنوشته

در مورد لذت موعود

توی در جست‌وجوی چیزی بیشتر از پایان داستان در مورد لذت موعود صحبت کردم، لذتی بیشتر از لذت و هیجان حاصل خود داستان و بالا و پایین رفتن‌هاش. بعد از یکم جلو رفتن توی «فن تدوین فیلم» به ذهنم رسید که ما تمایل به کمال داریم و جزئیات هدفمند یجور کمال محسوب می‌شه و برای همین برامون لذت‌بخشه.

مثلن همین کتاب کمک‌مون می‌کنه جزئیاتی که تدوینگر تلاش کرده رعایت‌شون کنه رو بفهمیم. حتی گاهی ممکنه از فیلمی خوشمون نیاد ولی دلیلش رو نفهمیم و اون نکته‌ی آزاردهنده‌ی کوچیک، یکی از جزئیاتی بوده که از دست تهیه‌کننده در رفته.

مطمئن نیستم که می‌تونم «ما» توی «ما تمایل به کمال داریم و جزئیات هدفمند یجور کمال محسوب می‌شه و برای همین برامون لذت‌بخشه» رو به همه‌ی انسان‌ها تعمیم بدم یا نه. ولی در مورد خودم می‌تونم بگم این مساله خیلی جاها حقیقت داره؛ حداقل جاهایی که جزئیات رو درک می‌کنم.

مثلن جزئیاتی که نولان توی میان‌ستاره‌ای رعایت کرده و از نظر علمی دقت زیادی به خرج داده در حدی که از روی جلوه‌های ویژه‌ی فیلم‌ش مقاله‌ی کیهان‌شناسی منتشر بشه و کیپ ثورن کتاب «میان‌ستاره‌ای به روایت علم» رو بنویسه و توش در مورد علم پشت این فیلم صحبت کنه. یا جزئیات هیجان‌انگیز موسیقی هانس زیمر و یا هارمونی موجود توی خیلی از موسیقی‌های کلاسیک.

اگر فرض کنیم لذتی که امیر پوریا ازش حرف می‌زنه چنین چیزی باشه، هنوز مطمئن نیستم چجوری می‌شه با لذت پس از دوره‌ی ماه‌عسل رابطه (Honeymoon State) هماهنگش کرد. شاید بعدن در موردش بیشتر بنویسم.

پی‌نوشت: یاد لذتی که حرفش بود افتادم. دارم به این فکر می‌کنم که شاید منظور پیمان هوشمندزاده از لذت، همین جزئیاتیه که راجع بهشون گفتم. جزئیاتی که در نهایت زندگی‌مون رو می‌سازن..

دسته‌ها
روزنوشته

داستان کیندلم و چرا امسال می‌خوام یک‌سری از کتاب‌های اشعار رو بخرم

وقتایی که توی کتاب‌فروشی از قفسه‌ی کتاب‌های شعر (مثلن اخوان) عبور می‌کنم، توی ذهنم هست که مجموعه‌ی همه‌ی این‌ها رو توی گنجینه دارم و هر وقت بخوام می‌تونم توی گنجینه برم سراغ‌شون. مشکل اینه که هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم.

مطمئن نیستم دلیلش چیه، شاید به این مربوطه که با یه ضربه همه‌ش رو توی گوشی یا لپتاپم میارم و تبدیل می‌شه به یه آیکون توی اپ‌لیست طولانی (یا یه کاشی توی استارت منوم) که ایگنور کردنش راحت‌تر از کتاب‌های نخونده توی کتاب‌خونه‌ست که هر از چندگاهی به آدم چشمک می‌زنن.

ولی می‌دونم تنها دلیلش این نیست چون مدت‌ها تلاش کردم با لپتاپ و گوشیم کتاب بخونم و جز در مواقع معدودی شکست خوردم. مثلن از همون موقعی که نوشته‌ی جادی در مورد کتاب «رویای برنامه‌نویسی» رو خوندم توی ذهنم بود که یه زمانی این کتاب رو شروع کنم و حتی چندباری دانلود و شروعش کردم ولی هیچ‌وقت پیشرفت نکردم.

برای همین همیشه تبلت‌ها برام جذاب بودن چون تبلت وسیله‌ایه که آدم خیلی راحت‌تر می‌تونه باهاش کتاب بخونه و می‌شه همه جا با خودش ببردش (مثلن یبار توی پایتخت با مهدی یه تبلت Dell ارزون قیمت ۸ اینچی دیدیم و تنها با همین فکر که چقدر به درد کتاب خوندن می‌خوره به فکر خریدنش بودم. با این حال این فکر یهویی خیلی زود هم ناپدید شد)

و یکی از دلایل جذابیت سرفیس برای من همین مساله بود و با این‌که توی خانواده قبل از اون یه آپید داشتیم که کتاب‌خونی توش رو امتحان کرده بودم و چندان موفقیت‌آمیز نبود، این مساله رو به اشتراکی بود آیپد ربط داده بودم و نه به این‌که همون‌طور که ویندوز و لپتاپ برای من محیط مناسبی برای کتاب‌خونی نبود، آیپد (یا تبلیت‌های اندرویدی یا ویندوزی) به خاطر محیط شلوغ و امکانات زیادی که در اختیار آدم قرار می‌دن (کافیه دکمه‌ی وسط رو بزنی و وارد یه بازی یا مرورگر بشی) محیط مناسبی نیستن.

با کتاب‌خوان‌ها از دوران دبیرستان آشنایی کوچیکی داشتم. یه متن توی یکی از کتاب‌های آموزشی کانون زبان، کتاب‌خوانی که محمد داشت، (و کتاب‌خوان دیگه‌ای که بعدش گرفت که LCD داشت و تکنولوژی E-Ink نداشت) و کتاب‌خوان فرید ولی هیچ‌وقت به عنوان یه گزینه‌ی خوب در نظر نگرفته بودم‌شون تا این‌که پارسال نوشته‌ی جادی راجع به کیندل‌ش رو خوندم و واقعن جذبش شدم. و این‌جوری شد که تقریبن هفت ماه بعدش کیندل پیپروایت سفید رنگمو خریدم 🙂 و تا الان ازش خیلی راضی بودم.

نکته‌ای که باید بهش توجه کرد اینه که من از قبلش کتاب‌های کاغذی رو می‌خوندم و کیندل باعث نشد کتاب‌خون بشم، بلکه کمکم کرد بتونم حوزه‌ی خیلی وسیع‌تری از کتاب‌ها رو بخونم و ازشون لذت ببرم و به خاطر این مساله خیلی خوشحالم.

در مورد کتاب‌های شعر هم داستان مشابه همینه. فکر کنم دو سالی می‌شه مهدی گنجینه رو نوشته و روی کامپیوترم نصبش دارم (البته نه همیشه. مثلن الان هنوز نصبش نکردم بعد از چند وقت پیش که ویندوزم رو عوض کردم ??) ولی جز «اهل کاشانم» سهراب و شاید یکی دو تا شعر دیگه سراغ چیزهای دیگه‌ای نرفتم.

برای همین توی نمایشگاه کتاب امسال احتمالن کتاب‌های شعر (شاید اخوان و سهراب و فروغ و شاهنامه به همراه جلد اول نامه‌ی باستان) سهم بیشتری توی خریدم داشته باشن و بقیه‌ش رو هم یک‌سری رمان کلاسیک مثل ابله داستایوفسکی (که ترجمه‌ی قدیمی‌ای از اون رو خوندم و برام لذت‌بخش نبود و به پیشنهاد دوست کتاب‌خونم می‌خوام ترجمه‌ی به‌روزتری ازش رو بخونم) یا جنایات و مکافات و یک‌سری رمان که اسم شناخته‌شده‌تری دارن باشه. و بخش دیگه‌ایش هم به کتاب‌هایی تعلق می‌گیره که در حین بازدید از غرفه‌ها توجهم رو به خودشون جلب می‌کنن..

دسته‌ها
روزنوشته

در جست‌وجوی چیزی بیشتر از پایان داستان

پیش‌نوشت: چند جلسه‌ای از جلسه‌های «داستان و فیلم» امیر پوریا شرکت کردم و یکی از حرف‌های جالبی که اون‌جا می‌گفت، در مورد توجه زیاد و بی‌موردمون به انتهای فیلم و به صورت کلی داستان بود.

یکی از مشکلاتی که در حال حاضر توی زندگیم باهاش روبرو هستم، حرص زیادم به آینده‌ست. به این معنی که مفهوم زندگی برام در آینده خلاصه می‌شه و از جایگاهی که الان توش هستم لذت کمی می‌برم. چیزی که قراره در آینده بهش برسم و این‌جور چیزها. از طرف دیگه، خاطرات گذشته، مثلن سال اول دانشگاه و خاطراتم توی کانون یاریگران، خاطرات خیلی خیلی خوبی هستن که الان می‌دونم دیگه تکرار نمی‌شن و دلم براشون تنگ می‌شه و می‌دونم اون زمان می‌تونستم بیشتر ازشون لذت ببرم و کم‌تر به فکر این باشم که آینده چی می‌شه.

تاکید زیاد امیر پوریا روی این مساله که توی فیلم‌ها و داستان‌ها، چیزی بیشتر از داستان و انتهای اون وجود داره که لذت بیشتری به آدم می‌ده (از مجموعه‌ی لذت‌های موعود، مثل لذت وعده‌داده‌شده‌ای که بعد از Honeymoon State توی رابطه‌ها وجود داره. شایدم لذت نیست و شادی یا چیز دیگه‌ایه؛ نمی‌دونم..)

برای همین دیشب «درباره‌ی مسخ» از ولادیمیر ناباکوف که در ادامه‌ی کتاب مسخ بود (ترجمه‌ی فرزانه طاهری، نشر نیلوفر) رو خوندم. بخشی که دفعه‌ی قبل که مسخ رو خونده بودم (و حس خاصی هم نسبت بهش نداشتم) ازش رد شده بودم. خوندم تا بفهمم جز نگاه به روند داستان و پایانش، چه نکات دیگه‌ای هست که توش جلب توجه می‌کنه (و کم‌کم که با این جزئیات و ریزه‌کاری‌ها آشنا شدم بسنجم ببینم تشخیص‌شون توی داستان برام لذت‌بخشه یا نه)

و برای همین هم فن تدوین فیلم به پیشنهاد امیر پوریا رو می‌خوام بخونم. تا فیلم‌ها رو بیشتر درک کنم و بفهمم.

دسته‌ها
روزنوشته

در مورد مشکلاتی که با nginx داشتم و مهاجرت به https

اول این‌که عنوان دو بخش جدا داره: مشکلاتم با nginx و مهاجرت به https. خوشبختانه در مورد مهاجرت به https تا الان مشکلی نداشتم و امیدوارم Let’s Encrypt که این رو برام ممکن کرد پایدار بمونه تا در آینده هم مشکلی نداشته باشم.

در مورد مهاجرت به https خیلی ساده با این آموزش جلو رفتم و برای همین توضیح بیشتری در موردش نمی‌دم (و یجورایی برای مراجعه‌ی شخصی در آینده این‌جا می‌ذارمش)

بزرگ‌ترین مشکلم با Nginx سر اجرا کردن وردپرس و اسکریپت‌های دیگه‌ای که با PHP نوشته شدن توی یه زیر پوشه بود. (مثل همین بلاگ که توی زیرپوشه‌ی blog توی دامین ahmadalli.net قرار داره) و در نهایت هم از مواضع خودم عقب‌نشیتی کردم و برای این‌که سایت درست و حسابی کار کنه بیخیال آدرس‌های خوشگل (مثل /Page/2 و اینا) شدم.

در واقع مشکلم اینه که قواعد دامنه‌ها توی انجین‌ایکس توی بلاک‌های server و به شکل مجزا تعیین می‌شه و برای من راحت‌تر بود که به nginx بفهمونم که همه‌ی آدرس‌های دامنه‌ی دو برنامه‌نویس رو تحویل وردپرسش بده و بذار اون مدیریت کنه که چی باید به کاربر نمایش داده بشه ولی تلاشم برای فهموندن مفهوم مشابه راجع به درخواست‌هایی که به بلاگ خودم مربوط بود (یعنی مثلن ahmadalli.net/blog/aaa) با کلی آزمون و خطا با شکست مواجه شد و راهنمایی‌هایی که توی انجمن‌های مختلف بود هم کمکی بهم نکرد.

در نهایت به منتقل کردن اسکریپت‌های دیگه‌م به زیردامنه‌های دیگه (که می‌تونستن بلاک server مجزا برای خودشون داشته باشن) و آدرس‌های زشت توی بلاگم (یکی از نکات امیدبخش این بود که آدرس‌های وبلاگ محمدرضا شعبانعلی هم مدت‌ها زشت بود :-D) رضایت دادم تا کارم راه بیوفته.

دسته‌ها
روزنوشته

چجوری فایل‌های سروری که با SSH بهش وصل می‌شیم رو توی VS Code ویرایش کنیم

VS Code واقعن ویرایشگر خوبیه و به نظرم مجموعه افزونه‌هایی که داره باعث می‌شه خیلی خوب و کاربردی بشه.

ما اخیرن از یه سرور ویندوز به یه سرور لینوکسی مهاجرت کردیم و من مسئولیت راه‌اندازی وب‌سرور رو به عهده گرفتم و چون کنجکاو بودم ببینم NGINX چیه و چجوری باید باهاش کار کرد و فقط به همین دلیل تصمیم گرفتم از NGINX به‌جای آپاچی استفاده کنم. برای مهدی البته مهم بود که دات‌نت کُر روی وب‌سرور قابل اجرا باشه و برای من خبر خوبی بود که توی مستندات رسمی مایکروسافت اجرا کردن برنامه روی وب‌سرور انجین‌ایکس آموزش داده شده بود.

اوایل کار برای ویرایش فایل‌های تنظیمات از nano و mcedit استفاده می‌کردم. نانو خیلی پرطرفداره و ویرایشگر خوبی هم هست ولی چون قبلش می‌دونستم که mcedit قابلیت جست‌وجو توی متن داره (و نمی‌دونم نانو این قابلیت رو داره یا نه) زمانی که لازم بود چیزی رو ویرایش کنم از اون استفاده می‌کردم.

اگر تجربه‌ی ویرایش متن توی کنسول و توی ssh رو داشته باشید می‌دونید کار آسونی نیست چون همه‌ی عملیات توی سرور انجام می‌شه و برای همین وقتی من دکمه‌ی اسپیس رو می‌زنم، کمی طول می‌کشه تا اون توی متن نوشته بشه و این قضیه برای من خیلی اعصاب خورد کن بود. برای همین دنبال راه‌حل جایگزین گشتم و با توجه به این‌که افزونه‌های متنوعی برای VS Code دیده بودم، حدس زدم که شاید راه‌حلی برای مشکل من هم توش پیدا بشه. و راه‌حل رو پیدا کردم!

آموزش استفاده ازش توی همون صفحه هست و توضیح بیشتری نمی‌دم. چندتا نکته که تجربه کردم رو می‌گم:

  • چیزی که فهمیدم اینه که این پروتوکل امکان ویرایش فایل‌های متنی رو برامون فراهم می‌کنه و بسته‌ی rmate هم برای همین لازمه روی سرور نصب بشه.
  • من اول نسخه‌ی روبی و بعد نسخه‌ی بش rmate رو امتحان کردم. نسخه‌ی روبی جواب نیازم رو نداد چون با sudo کار نکرد و وقت بیشتری هم روش نذاشتم تا بفهمم چرا کار نمی‌کنه.
  • اگه چند نفری می‌خواید روی سرور کار کنید و از rmate استفاده کنید، از پورت‌های مختلفی باید استفاده کنید. توی آموزشی که توی اون صفحه گفته از پورت ۵۲۶۹۸ استفاده کرده.
  • من وقتی می‌خوام تعداد زیادی فایل رو ویرایش کنم، از دو تا ssh session استفاده می‌کنم و توی یه سشن فقط دستور rmate رو نگه می‌دارم و تو یه سشن دیگه کارهای دیگه‌م (مثل ریست کردن سرویس‌ها و …) رو انجام می‌دم. در این حالت توی سشن دوم وقتی ssh می‌زنم این خطا رو می‌ده که پورت ۵۲۶۹۸ در حال استفاده‌ست چون اولین سشن sshتون داره از اون پورت استفاده می‌کنه ولی توی سشن دوم هم می‌شه از rmate استفاده کرد و اطلاعات از طریق کانکشنی که توی سشن اول بازه منتقل می‌شه ولی اگه سشن اول رو ببندید (مثلن logout کنید) دیگه نمی‌تونید توی سشن دوم از rmate استفاده کنید.
  • تا زمانی که همه‌ی فایل‌های ریموت روی توی vscode نبندید، ssh به صورت طبیعی ارتباطش رو قطع نمی‌کنه. و اگه logout رو زدید و ارتباط‌تون قطع نشد به اینترنت یا سرور یا Bash on Windowsتون فحش ندید 😀 منظورم از به صورت طبیعی اینه که مثلن اگه سرورتون رو ریبوت کنید که طبیعی محسوب نمی‌شه ارتباط خود به خود قطع می‌شه.

پی‌نوشت ۱: این توییت به نظرم مرتبط با نوشته‌ی قواعد نوشتاری‌م بود و از کاری که می‌کنه خوشم اومد:

پی‌نوشت ۲: در مورد مصائبم با NGINX (که هنوز هم ادامه داره) احتمالن نوشته‌های دیگه‌ای می‌نویسم.